Training voor 24 uur: Limburgs zwaarste

Geplaatst op maandag 22 maart 2010 om 18:06 uur.

Waarom staat hier geen mooiste in de naam. Het was zwaar maar misschien nog wel mooier.

De start was wat moeilijk te vinden, dus arriveerde ik een kwartiertje voor de start. Toch nog tijd genoeg om alles in gereedheid te brengen en niet wachten tot de start.
Na het startschot vertrekt het gezelschap al keuvelend weg. Snel starten is hier zeker niet verstandig want er staan heel wat hoogtemeters aan te komen. Achteraf geeft mijn Garmin zo’n 3200 hoogtemeters aan.

Al snel doemt de trap bij het skicentrum op en uiteraard loopt de route daar omhoog. Ik neem me voor om rennend naar boven te gaan en dat lukt. Ik krijg boven aan de trap applaus, die heb ik al binnen.
Om het weghalen van lintjes die het parcours markeren te voorkomen, is gekozen voor onopvallend lichtgeel. Met wat zon, de kleuren van het landschap en later ook wat vermoeidheid, levert dat wel wat problemen op. Voor me wordt een lintje over het hoofd gezien, en ik roep terug. Daarna blijft het opletten en elkaar corrigeren, na een km of 20 haal ik mensen in die achter me zaten. Goed fout gelopen! Maar achteraf blijken er ook lopers fout fout gelopen, met wat extra kilometers tot gevolg. Mijn schade blijft beperkt tot twee keer een korte dwaling en kom keurig op 70 km uit.

Omdat energie-inname bij dergelijke inspanning noodzakelijk is, is er vlaai in ruime mate aanwezig. Ik start met abrikozenvlaai, en kom tot de conclusie dat een kwart vlaai, toch niet helemaal past. Een rijstevlaai past beter, blijkt later. Verder kom ik tot een overdosis cola, het is maar goed dat cafeïne niet meer op de dopinglijst staat.

Met het oog op de 24 uur in Steenbergen zou ik graag met een versnelling willen lopen, maar met dit parcours is dat niet echt een optie. Het lukt me op het eind wel een versnelling er op te gooien, maar bij steilere stukken omhoog, licht kramp op mijn knie op de loer en kies ik voor om het toch maar redelijk beheerst te doen. Vlak en omlaag lukt het wel om aan te zetten. Maar omdat ik zout in mijn ogen begin te krijgen, zie ik steeds moeilijker de lintjes, dus ik sta regelmatig stil om even te zoeken.

Belangrijke conclusies na afloop zijn:
- ik ben in vorm, want ondanks de afstand en hoogtemeters, voel ik mijn benen amper
- met lichte kramp kan ik gewoon doorlopen, het herstel komt vanzelf
- ik kan alles eten, mits met mate, mijn maag verdraagt het wel.

Majet,

20 maart 2010