Training voor 24 uur: La Grimace the Grand George, 57 km trail

Geplaatst op zaterdag 10 april 2010 om 12:32 uur.

Mijn Frans is niet al te best, maar een grimas leverde dit wel op.

Voorafgaand aan deze loop, een week met de nodige duurlopen gedaan. Iets minder als wat het schema voorschreef, maar de vermoeidheid diende zich al wat aan. Al ging het gedurende de week steeds beter.

De dag ervoor op mijn Vibram Five fingers en Joos op de zijne wat rondgewandeld in de omgeving. Dat was flink blubber wandelen, lekker gevoel, maar had ons wat moeten waarschuwen.

De start ging gezapig, niemand wou de regen in en vervolgens wou niemand vooraan starten. Dus Joos duwt me naar voren, met als gevolg een valse start en enkele meters op kop.

Het begin gaat lekker en ik loop heerlijk ontspannen. Na een kilometer of 20 zie ik de beoogde negatieve split wel zitten en eigenlijk op 35 kilometer ook nog wel. Al is dan wel duidelijk dat het parcours er zwaar bij ligt. Enorme hoeveelheden blubber waar je in weggezogen wordt en ondanks goed vastzittende schoenen, lijkt het regelmatig of er één van de schoenen in achterblijft.

Joos ligt inmiddels voor me en is uit zicht verdwenen. Maar na wat zoeken, waar moeten we heen, hoor ik achter me, terwijl ik met handen en voeten en hangend in de bomen, een nagenoeg loodrechte helling probeer te bedwingen, dat ik moet rennen. Joos, fout gelopen, wat “mopperen” op de blubber, maar daarna zie ik hem niet meer terug.

Na de beklimming volgt een gecompliceerd pad op hoogte een ook een niet al te fijne afdaling. Als ik even later, in een bocht, een paar hoogtemeters probeer te trotseren, zak ik tot driemaal toe volledig naar beneden. Niet omdat het niet te doen is, maar vermoeide benen.

Niet veel later, sta ik volledig geparkeerd op een helling, en wordt me verteld, dat ik geacht wordt meer voorin het veld te lopen. Na een cafeïne shot, neem ik me voor om me niet langer door de helling te laten kisten. Na een peptalk aan mezelf en wat grimassen op mijn gezicht, kan ik weer rennend omhoog. Na de bevoorradingspost me flink volgegeten met chocola en tucjes, en daarna gaat het min of meer weer vanzelf. Uiteindelijk, valt de afstand wat tegen, slechts 53 kilometer. Daarnaast moet ik concluderen dat mijn Garmin hoogtemeters kennelijk niet goed registreert. 2800, terwijl de organisatie 1400 aangeeft.

Trails zijn heerlijk om te lopen. Het is zwaar maar lekker. Het voorstel van een medeloper om het steile klauterstuk uit het parcours te halen, lijkt mij geen goed idee.

Les: vermoeidheid is grotendeels psychisch, als je maar energie genoeg hebt (eten), kan je door.

Hopelijk werkt dit in de praktijk van de 24 uur ook.

Majet