Voorafgaand aan deze loop, een week met de nodige duurlopen gedaan. Iets minder als wat het schema voorschreef, maar de vermoeidheid diende zich al wat aan. Al ging het gedurende de week steeds beter.

De dag ervoor op mijn Vibram Five fingers en Joos op de zijne wat rondgewandeld in de omgeving. Dat was flink blubber wandelen, lekker gevoel, maar had ons wat moeten waarschuwen.

De start ging gezapig, niemand wou de regen in en vervolgens wou niemand vooraan starten. Dus Joos duwt me naar voren, met als gevolg een valse start en enkele meters op kop.

Het begin gaat lekker en ik loop heerlijk ontspannen. Na een kilometer of 20 zie ik de beoogde negatieve split wel zitten en eigenlijk op 35 kilometer ook nog wel. Al is dan wel duidelijk dat het parcours er zwaar bij ligt. Enorme hoeveelheden blubber waar je in weggezogen wordt en ondanks goed vastzittende schoenen, lijkt het regelmatig of er één van de schoenen in achterblijft.

Joos ligt inmiddels voor me en is uit zicht verdwenen. Maar na wat zoeken, waar moeten we heen, hoor ik achter me, terwijl ik met handen en voeten en hangend in de bomen, een nagenoeg loodrechte helling probeer te bedwingen, dat ik moet rennen. Joos, fout gelopen, wat “mopperen” op de blubber, maar daarna zie ik hem niet meer terug.

Na de beklimming volgt een gecompliceerd pad op hoogte een ook een niet al te fijne afdaling. Als ik even later, in een bocht, een paar hoogtemeters probeer te trotseren, zak ik tot driemaal toe volledig naar beneden. Niet omdat het niet te doen is, maar vermoeide benen.

Niet veel later, sta ik volledig geparkeerd op een helling, en wordt me verteld, dat ik geacht wordt meer voorin het veld te lopen. Na een cafeïne shot, neem ik me voor om me niet langer door de helling te laten kisten. Na een peptalk aan mezelf en wat grimassen op mijn gezicht, kan ik weer rennend omhoog. Na de bevoorradingspost me flink volgegeten met chocola en tucjes, en daarna gaat het min of meer weer vanzelf. Uiteindelijk, valt de afstand wat tegen, slechts 53 kilometer. Daarnaast moet ik concluderen dat mijn Garmin hoogtemeters kennelijk niet goed registreert. 2800, terwijl de organisatie 1400 aangeeft.

Trails zijn heerlijk om te lopen. Het is zwaar maar lekker. Het voorstel van een medeloper om het steile klauterstuk uit het parcours te halen, lijkt mij geen goed idee.

Les: vermoeidheid is grotendeels psychisch, als je maar energie genoeg hebt (eten), kan je door.

Hopelijk werkt dit in de praktijk van de 24 uur ook.

Majet

De start was wat moeilijk te vinden, dus arriveerde ik een kwartiertje voor de start. Toch nog tijd genoeg om alles in gereedheid te brengen en niet wachten tot de start.
Na het startschot vertrekt het gezelschap al keuvelend weg. Snel starten is hier zeker niet verstandig want er staan heel wat hoogtemeters aan te komen. Achteraf geeft mijn Garmin zo’n 3200 hoogtemeters aan.

Al snel doemt de trap bij het skicentrum op en uiteraard loopt de route daar omhoog. Ik neem me voor om rennend naar boven te gaan en dat lukt. Ik krijg boven aan de trap applaus, die heb ik al binnen.
Om het weghalen van lintjes die het parcours markeren te voorkomen, is gekozen voor onopvallend lichtgeel. Met wat zon, de kleuren van het landschap en later ook wat vermoeidheid, levert dat wel wat problemen op. Voor me wordt een lintje over het hoofd gezien, en ik roep terug. Daarna blijft het opletten en elkaar corrigeren, na een km of 20 haal ik mensen in die achter me zaten. Goed fout gelopen! Maar achteraf blijken er ook lopers fout fout gelopen, met wat extra kilometers tot gevolg. Mijn schade blijft beperkt tot twee keer een korte dwaling en kom keurig op 70 km uit.

Omdat energie-inname bij dergelijke inspanning noodzakelijk is, is er vlaai in ruime mate aanwezig. Ik start met abrikozenvlaai, en kom tot de conclusie dat een kwart vlaai, toch niet helemaal past. Een rijstevlaai past beter, blijkt later. Verder kom ik tot een overdosis cola, het is maar goed dat cafeïne niet meer op de dopinglijst staat.

Met het oog op de 24 uur in Steenbergen zou ik graag met een versnelling willen lopen, maar met dit parcours is dat niet echt een optie. Het lukt me op het eind wel een versnelling er op te gooien, maar bij steilere stukken omhoog, licht kramp op mijn knie op de loer en kies ik voor om het toch maar redelijk beheerst te doen. Vlak en omlaag lukt het wel om aan te zetten. Maar omdat ik zout in mijn ogen begin te krijgen, zie ik steeds moeilijker de lintjes, dus ik sta regelmatig stil om even te zoeken.

Belangrijke conclusies na afloop zijn:
- ik ben in vorm, want ondanks de afstand en hoogtemeters, voel ik mijn benen amper
- met lichte kramp kan ik gewoon doorlopen, het herstel komt vanzelf
- ik kan alles eten, mits met mate, mijn maag verdraagt het wel.

Majet,

20 maart 2010

Doel is onder andere het lopen van het juiste 24-uur tempo in wedstrijdverband, en de tegenpool daarvan harder lopen dan in de reguliere trainingen. Daarnaast is het prettig voor lange trainingen dat je niet al je drinken en eten mee hoeft te nemen en gebruik kan maken van de verzorgingsposten van de organisatie.

Bij de start ga ik daarom vooraan staan. Bij het startschot probeer ik direct op het gewenste tempo van 9- 9.5 km/uur weg te gaan. Ondanks dat ik binnen 500 meter achteraan loop, gaat het de eerste 2 km toch met 10 km/h. Ik laat los en kom in het gewenste tempo en flow. . Het mentale aspect van deze training is wel heel snel voorbij.

Bij de eerste drankpost zie ik heel ver weg nog wat stipjes. Het laatste estafette team heeft gewisseld en ik kan weer dichterbij komen. Gezellig. Na 10 km mag het tempo naar 10 km/h en komen er wat lopers voorbij gedenderd. Ik geniet van de versnaperingen bij de drankpost en vervolg de eenzame weg. Na 15 km begin ik stipjes te ontwaren die niet van me weglopen, maar dichterbij komen. Aan het einde van de eerste ronde, is het zaak niet te snel de boel dicht te lopen maar rustig het eigen tempo vast te houden.

De tweede ronde mag het tempo wederom omhoog in twee fases. Dit gaat wat minder gecontroleerd dan de vorige ronde. Dit wordt grotendeels veroorzaakt door de opkomende wind, die op sommige gedeeltes op het parcours vrij spel heeft. Deze ronde gaat dan ook 10 minuten sneller. De beoogde split is een feit.

Voor de derde ronde staat een vergelijkbare split gepland. Helaas, de wind is nog wat krachtiger, mijn spieren verstijven door de kou van wind en mijn maag had bij deze temperaturen ook wel lauwe thee gewild in plaats van koud water en cola. De eerste helft van deze ronde blijft het tempo daarom hetzelfde. In de tweede helft profiteer ik van een minimale afdaling en wind in de rug en zelfs op de rottige kasseien in de laatste paar kilometer weet ik er nog een versnelling uit te persen. Toch nog 3 minuten sneller. Opdracht voltooid, ben tevreden met de split.

Ik zou normaal toch wel enige naweeën zou verwachten van een dergelijke training, maar behoudens een zeer lichte stijfheid voel ik me prima. Dit brengt me weer een stapje dichter bij Steenbergen.

Majet,

14 maart 2010

Elke verzorgingspost biedt tevens de mogelijkheid om korter dan 60km. te trainen door bij Peter in de auto te stappen. Voor de liefhebbers zal een extra ronde van nog eens 10km. gelopen worden zodat ca. 70km. getraind kan worden.

De training valt 4 weken voor Steenbergen en dat is niet zomaar gekozen. Het basistempo van de training is dan ook gebaseerd op de 24 uur van Steenbergen. Er worden steeds blokken van 15 minuten gelopen en die gaan afwisselend in het “Steenbergen-tempo” (ca. 9km/u) en 15 minuten iets harder. Uiteraard is er gelegenheid om naar eigen behoefte de training enigszins zelf aan te passen. Voor, tijdens en na de training is er voldoende gelegenheid om met Peter en elkaar van gedachten te wisselen en ultra-specifieke vragen te stellen.

Vanaf 9.30 uur is het verzamelen bij Visser Vis, Haven 22, Lauwersoog.

De training zal om 10.00 uur beginnen.

Graag van tevoren aanmelden bij: ultralopen(at)improvebv(punt)nl

Links onder elk bericht staat tot welke categorie het bericht behoort. Ook kunt u vanaf nu op elk bericht een reactie plaatsen.

Tot enige weken geleden, hield ik slapen tijdens het lopen voor onmogelijk. Ik was anderhalfuur op een heel lage hartslag aan het lopen, op een tempo net onder comfortabel. Opeens werd ik wakker temidden van een groep hardlopers. Die lachten zich rot, want van schrik sprong ik een meter de lucht in. Ik moet ongeveer 500 meter in die slaap-looptoestand rondgelopen hebben, netjes een paar bochten nemend.

Sindsdien probeer ik regelmatig met steeds meer succes deze toestand op te roepen, al durf ik er nog niet zo diep in te gaan als die eerste keer. Misschien moet ik een wekker meenemen, of iemand die me zonodig wakker kan maken. Aan de andere kant, misschien moet de ook niet te diep worden. Het lukt ook al bij een ietwat hoger tempo in slaaptoestand te komen, erger nog, in de “slaap”-toestand wordt er gigantisch aan mijn benen getrokken (de goede kant op), in de halve slaapstand is dit nog onder controle te houden.

Hoe bereik je deze toestand, gewoon net zoals je gaat slapen, met je ogen (bijna) dicht en dan wegdromen. Laat het je overkomen en ultradroom lekker.

Majet

Na een korte uiteenzetting van Peter Stein over het waarom, maar vooral hoe van een “ultra” warming up, gingen we op pad om de ronde te verkennen. Deze stond met blauwe markering aangegeven, niet echt opvallend. Door zelfinzicht en oplettendheid van medelopers is er ditmaal niemand verdwaald.
Het eerste stuk gaat over een glibberige dijk met de wind mee. Misschien hadden we de ronde eigenlijk andersom moeten lopen. De meeste van ons zijn immers in training voor Texel en daar kan je doorgaans ook wel wat tegenwind verwachten. Ik hou wijselijk mijn mond, want het loopt wel erg lekker. Het enige wat ontbreekt, zijn de lammetjes op de dijk. Dat is maar goed ook, anders zou ik me niet zo verheugen op een visje aan het eind van de dag. Dat lammetje komt 13 april wel.
Daarna vervolgt het pad zich kronkelend door een waterig gebied met riet en bomen, afwisselen over fiets- en zandpaden. We moeten een stijl bruggetje over en zien de eerste wandelaars op het parcours. Peter met zijn veelzijdige kennis op sportgebied, geeft wat aanwijzingen aan deze Nordic wandelaars. Bij het omkijken of deze instructies voldoende zijn uitgelegd, beland de mountain bike met Peter in het water. Wij, geconcentreerde lopers, missen deze trainersescapades volkomen en vragen ons af waarom Peter ons riante tempo van zo’n 8.5 km/ uur niet bij kan houden.
De eerste ronde is nu bijna voltooid en nog geen orchidee gezien. Is het te vroeg in het jaar, of zou de naam van het pad niets met de omgeving te maken hebben?
In de tweede ronde, gaat iedereen zijn eigen tempo lopen. Bij doorkomst naar de derde ronde, lopen Bob en ik onverstoorbaar door, om snel wat meters op de rest te pakken. Wij vertellen nog even niet dat wij alvast wat gewandeld hebben, ter voorbereiding op onze 24 uurs ambities.
In de vijfde ronde doen we op geleide van fluitsignalen versnellingen. De inmiddels in grote getale aanwezige wandelaars schrikken zich wezenloos, van die man met de fluit. Door de harde wind en het beperkte bereik van de fluit wordt hard doorlopen flink bestraft, met heel lange versnellingen.
Daarna volgen nog 2 of 3 rustige rondes. De koude snijdende wind is niet gecompenseerd met het iele zonnetje en het wordt tijd om de warmte van Visser Vis weer op te zoeken. Vanwege de enorme populariteit van dit viscafetaria, kunnen we nog uitgebreid napraten voordat we ons welverdiende maal zonder lange wachtrij kunnen bestellen.

Daarna reist iedereen met een ietwat vermoeid maar geïnspireerd en voldaan gevoel weer af naar zuidelijker streken.

Majet Spoelder